Genekt door het succes

De in Schoten geboren kunstenaar Marc Maet gold in de jaren tachtig als het boegbeeld van de jonge Vlaamse schilders. Zijn werk kon rekenen op de steun van de invloedrijke Gentse kunstliefhebber Karel Geirlandt; in West-Vlaanderen ontpopte Roland Patteeuw zich eveneens als een fervent verdediger van Marc Maet. Het museum van Jan Hoet kocht in die jaren tachtig drie schilderijen van de kunstenaar. Nogal wat jonge collega's bekeken de opgang van Marc Maet op de kunstmarkt - zijn prijzen gingen in die tijd steil omhoog - met een mengeling van afgunst en bewondering.

Dat succes lijkt de kunstenaar achteraf gebroken te hebben. In de jaren negentig taande zijn ster immers en de laatste jaren had Marc Maet nog weinig tentoonstellingen. Teleurgesteld over het kunstcircuit dat hem had laten vallen, trok hij zich verbitterd en eenzaam terug in zijn atelier. Als lesgever in de eerste kandidatuur van het departement academie van de Hogeschool Gent, bleef hij volgens ex-collega Karel Dierickx wel erg geëngageerd, wat door de studenten zeer werd gewaardeerd. Maandag werd het de kunstenaar echter te veel en maakte hij, twee dagen voor zijn 45ste verjaardag, een einde aan zijn leven.

Het schilderwerk van Marc Maet onderging in de loop van zijn carrière een grondige evolutie. Aanvankelijk was hij een schilder van het expressieve gebaar. In de eerste helf van de jaren tachtig zocht hij in een uitgepuurde stijl naar een balans tussen het figuratieve en het abstracte. Hij liet zich daarbij inspireren door archetypische thema's zoals water, vuur, licht en aarde en was eveneens gefascineerd door de eenvoud van Afrikaanse plastiek. Begin de jaren negentig doken allerlei filosofische citaten op in zijn werk. De laatste tijd maakte hij weer uitgesproken figuratieve, 'klassiekere' schilderijen. Marc Maet was een groot bewonderaar van de Franse schilder Picabia.